Ah Müjgan Ah

Ne sen bilirdin yoluma çıkacağını ,
Ne ben bilirdim sana rastlayacağımı ,
Derler ya tesadüfler aşkı getirirmiş ,
Ve insan her şeyiyle ölümüne severmiş.

Hatırlar mısın ağaçlara yazmıştık adımızı,
El ele koşmuştuk dere tepe demeden,
Duymayan kalmamıştı o büyük aşkımızı,
Ve zalim felekte duymuştu ayrılmıştık.

O günden sonra hep yalnızlığıma içerim,
Güneş benimle doğar her sabah,
Sen yatağında uyurken mışıl mışıl,
Nerden duyacaksın benim hıçkırığımı,
Ah Müjgan Ah.

Geçen gün haberini aldım çok mutluymuşsun,
Evlenmişsin bir çocuğun olmuş,
Unuttum da kendi mutsuzluğumu,
Senin mutluluğuna sevindim bilinçsizce.

Bensiz de yaşarsın demiştin ya giderken,
Yeniden seversin hayatı başkasıyla diyordun,
Elbette severim elbette yaşarım sensiz,
Sen buna yaşamak diyorsan eğer,
Ağaçların otların yaşadığı gibi gayesizce,
Ben nasıl kahrolmayayım sevenleri gördükçe,
Boynum nasıl bükülmesin maziyi düşündükçe,
Gittin kendini götürdün hatıraların kaldı,
Senden bana hatıra bu hıçkırıklar kaldı,
Ah ah Müjgan ah.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir