Ömrünce Unutamazsın

Bir akşam üstüdür
ve sen deliler gibi sevdiğin insanlar darılmışsındır
Hiç olmazsa O’nu görebilmek ümidiyle
Evlerinin köşesinde yağan kara aldırış etmeden beklersin
Karanlık lapa lapa yağan karla birlikte üstüne çöker
Sen soğuk oldugunu hissetmezsin bile
ve sevdiğin insan çıkar gelir karalığın içinden
O’da seni görmüştür besbeli
Oysa yüzüne bakmadan çeker gider
Sen ardında bağıramazsın bile
ve O’nu son görüşündür bu.
Yıllar sonra bu yara yeniden kanar
O’na bir şarkı yazarsın, Ömrünce unutamazsın diye…

Karanlık çökünce sokağınıza
Köşede ben varım unutamazsın
O karlı kış günü gelir aklına
Sen beni ömrünce unutamazsın

Mektupları yırtıp attın diyelim
Resimleri bir bir yaktın diyelim
Bir mazi var onu nasıl silelim
Sen beni ömrünce unutamazsın

Ahh edip adını her anışımda
Bir Kerem misali her yanışımda
Bir hayal olurum yanı başında
Sen beni ömrünce unutamazsın



Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir